Hoe moe of ziek hij ook was, ineens zag je de pretlampjes in zijn ogen aangaan. Dan wist je: er komt weer iets.
Zelfs toen hij wist dat zijn einde naderde, maakte hij daar graag een grapje over. Zo vertelde hij aan iedereen dat hij begraven zou worden op de mooie natuurbegraafplaats Heidepol in Arnhem. Maar dan wel op het veldje op de hoek. Want daar zat patatzaak De Pitstop en dan kon hij nog even een frikandel “halen”.
Zelfs toen ik op zijn sterfbed afscheid van hem nam, maakte hij nog een grapje. Hij plaagde me dat ik, als we straks richting de begraafplaats zouden rijden, daar toch echt even moest stoppen.
Maar ja, zoiets moet je niet tegen mij zeggen.
Afgelopen dinsdag was daar de dag van zijn afscheid. Vanuit de kerk in Putten vertrokken we in een grote rouwstoet richting Arnhem. Wat de familie niet wist, was dat mijn medewerkster samen met mijn dochter Rifka alvast vooruit was gereden om het geluid bij het graf klaar te zetten. Onderweg was mijn dochter bij de patatzaak uitgestapt om een frikandel te bestellen.
Toen we nog zo’n vijftig meter van De Pitstop verwijderd waren, liet ik de rouwwagen stoppen en liep ik naar voren. En daar stond ze dan. Keurig in onze bedrijfskleding, met een bakje en daarin een frikandel.
Bij haar lieten we de auto stoppen. De deur ging open en voorzichtig legden we de frikandel op de rieten mand.
Even later, op de begraafplaats, daalde de mand met een paar losse rozen richting zijn laatste rustplaats. En daartussen lag zijn frikandel. De frikandel waar hij het altijd over had gehad.
Ik had mijn woord gehouden.
Met een lach en een traan.