Vandaag is het precies een maand geleden dat zijn dochter mij belde om te vertellen dat het niet goed ging met haar vader en dat ik, als ik nog afscheid wilde nemen, gerust mocht komen. Diezelfde avond ben ik nog naar hem toe gegaan. En ja, ook met het naderen van de dood was hij zijn humor niet verloren. Ik was te vroeg volgens hem. Hij had nog geen werk voor mij.
Ik pakte zijn hand vast en hij legde zijn andere hand weer op de mijne. Zo hadden we nog een laatste gesprek samen en mocht ik van deze mooie man, die een speciaal plekje in mijn hart had, afscheid nemen.
In de week die volgde ontwierp ik zijn rouwkaart. Het was op 15 januari 2024 dat ik hem en zijn vrouw sprak om hun uitvaarten voor te bespreken. Toen had hij mij al verteld dat hij een vogel op zijn kaart wilde, een roofvogel. Op zijn kaart had ik de afbeelding van een mooie valk gezet en binnenin stond onder andere de volgende tekst:
De vogel is gevlogen, zijn werk op aarde is volbracht. Wij zullen hem nog lang herinneren door alle vreugde die hij ons heeft gebracht. Al was de nood nog zo groot en leken donkere wolken te blijven hangen, jij wist met jouw humor telkens weer een zonnestraal te vangen.
En ja, nu was het dan zover. De vogel was gevlogen. Hij was gaan hemelen.
Die avond, nadat we hem verzorgd hadden, begonnen we over de uitvaart en toonde ik zijn gezin de voorbeeldkaart die ik gemaakt had. En ja, dat was hem helemaal. Nee, er hoefde niets veranderd te worden.
Gisteravond reden we met de rouwauto, met hem erin, van Voorthuizen naar Putten voor de condoleanceavond. En ineens was hij daar: de roofvogel. Een valk.
Hij maakte een sierlijke bocht in de lucht en vloog daarna een paar meter boven de rouwauto mee, om nog eenmaal een cirkel te vliegen en daarna als het ware de auto een laatste groet te brengen.
Ja, de vogel was gevlogen…
Was het toeval? Ik weet het niet.
Maar het voelde wel als een knipoog van boven.