“Als mijn tijd komt, gaat het heel anders…”
Jaren geleden, midden in de coronaperiode, mocht ik de uitvaart van zijn moeder verzorgen. Een paar maanden daarvoor zaten we met elkaar aan tafel om haar wensen door te spreken. Hij en zijn dochter regelden samen de uitvaart van zijn moeder en haar oma, zodat straks alles zou gaan zoals zij het graag wilde.
En zo gebeurde het ook.
Een afscheid in de gereformeerde kerk van Garderen. Daarna, met de loopkoets, door het dorp. De kerkklokken luidden terwijl we stap voor stap naar de begraafplaats liepen. Naar het graf waar haar man, zijn vader, al zoveel jaren lag te wachten.
Na afloop zei hij dat hij tevreden was. Alles was gegaan zoals we hadden afgesproken.
Ik zie het nog voor me. Die pretogen. Die ondeugende glimlach. En toen zei hij: “Als mijn tijd ooit komt, dan gaat het heel anders.”
Ruim een week geleden was die tijd ineens daar.
Of het voor ons onverwacht kwam, zeker. Maar of het voor hem echt onverwacht was… dat weet ik eigenlijk niet.
Zijn rouwkaart stond namelijk al klaar op de computer. Alsof hij wist dat die ooit nog van pas zou komen. En wat voor kaart het was. Alleen al bij het lezen verscheen er een glimlach op je gezicht. Was het niet om de tekst, dan wel om het Feyenoord-logo. Als echte supporter had hij de eerste letter van zijn achternaam vervangen door het embleem van zijn club.
Dat was precies wie hij was.
De dagen voor zijn afscheid lag hij opgebaard in het tuinhuis van zijn dochter. Een plek vol warmte en vertrouwdheid. De avond voor de uitvaart was daar geen condoleance, maar een afscheidsfeestje. Met een drankje. Bitterballen. Zijn eigen muziek.
De tuin liep vol met familie, vrienden, collega’s en bekenden. Er werd gelachen. Er werden herinneringen opgehaald. Mooie verhalen vlogen over tafel. Op de achtergrond klonken liedjes die ik nog niet eerder tijdens een afscheid had gehoord. Van; meisjes met rooie haren tot Hij was maar een clown. Muziek die helemaal bij hem hoorde. En juist daardoor hoorde het ook bij zijn afscheid.
Hij liet niet alleen een onuitwisbare indruk achter in de levens van de mensen die daar die avond waren. Maar ook in het mijne. Zo iemand waarbij, als ik aan hem terugdenk, vanzelf een glimlach verschijnt. Op mijn gezicht. En stiekem ook een beetje in mijn hart.
En toch…
Er was ook iets dat hetzelfde bleef.
De volgende dag liep ik opnieuw vóór de loopkoets. Dit keer niet door Garderen, maar door Voorthuizen. Niet vóór de kist van zijn moeder, maar vóór zijn eigen ruwhouten kist.
Bijna dezelfde groep mensen liep mee als jaren geleden. Alleen de rollen waren veranderd. Opnieuw klonken de kerkklokken. Alleen luidden ze dit keer hem uit.
Soms lopen verhalen een andere weg dan je verwacht. Maar soms maken ze, jaren later, een cirkel die je pas ziet als je opnieuw vóór die loopkoets loopt.