Rouw went nooit

“Rouw went nooit”

Mensen zeggen weleens: “Na zoveel jaren zal het toch wel wennen?”

Maar eerlijk gezegd hoop ik dat het nooit went.

Ja, ik ken collega’s die in de loop der jaren wat meer afstand nemen. Misschien is dat ook wel een manier om jezelf te beschermen. Vroeger zei ik altijd: als dat mij ooit overkomt, stop ik met dit werk. Want dan weet ik dat er iets in mij is geknapt.

Ik ben nu eenmaal een gevoelsmens.

En misschien is het juist wel andersom.

Misschien word ik met de jaren gevoeliger.

Is het de leeftijd? Of komt het doordat ik al zoveel jaren in dezelfde omgeving werk?

Dat ik steeds vaker niet alleen een naam op een dossier zie, maar een gezicht. Een ontmoeting. Een verjaardag. Een herinnering.

Vorige week was weer zo’n afscheid.

Zo’n afscheid waarvan je denkt: dichterbij hoeft eigenlijk niet.

De oudere broer van één van onze medewerkers was overleden. Maar medewerker is eigenlijk niet het juiste woord. Hij is vooral een vriend.

Nog geen zeven maanden geleden zat ik tijdens zijn verjaardag in De Hebberd in Barneveld samen met Marjolein aan zijn tafel. Zijn broer zat schuin tegenover ons. Samen met zijn vrouw en hun twee zoons. Er werd gelachen. Er werden herinneringen opgehaald. Niemand die dacht dat we elkaar zo snel weer zouden ontmoeten.

Twee weken geleden werd hij onverwachts opgenomen in het ziekenhuis. Drie dagen na zijn drieënzestigste verjaardag.

Ja, hij had COPD.

Maar niets liet vermoeden dat hij er een paar uur later niet meer zou zijn.

De dagen daarna lag hij opgebaard bij ons in De Laatste Halte.

Iedere keer als ik de kamer binnenliep, voelde ik iets.

Tijdens de uitvaart mocht ik samen met zijn broer woorden geven aan zijn leven.

Een afscheid met ruimte voor verdriet, maar ook voor humor. Want dat was wie hij was. Een lach en een traan. Precies zoals hij het zelf geleefd had.

Na afloop kwam een medewerkster van het crematorium naar me toe.

“Wat was dit persoonlijk,” zei ze. “Het raakte me.”

En dat deed het mij ook.

We sloten de dag af zoals hij het waarschijnlijk zelf ook had gedaan.

Met een biertje.

Alleen…

dit keer proefde het bier bitterder dan anders.

Want rouw went niet.

En misschien is dat maar goed ook.

Gerelateerde berichten

Een warme uitvaart… letterlijk én figuurlijk. Mijn hoofd is nog warm… En...

“Als mijn tijd komt, gaat het heel anders…” Jaren geleden, midden in...

Soms vragen mensen mij of ik het niet mis om voorganger te...