Het nest is leeg …
De merel is vandaag uitgevlogen. Haar nest is stil en verlaten.
Onder de veranda, tussen de takken van de trompetbloem, is het lege nest het bewijs dat de merel er is geweest.
Maar nu is het stil en leeg. De plek van leven ademt nu de stilte van een gesloten graf.
Morgen is het een week geleden dat ik het nest, met de merelmoeder erop, voor het eerst ontdekte.
Net voordat ik naar het hospice moest om de uitvaart te regelen van een lieve echtgenote en moeder.
In alle verhalen van haar gezin begreep ik dat zij werkelijk geleefd had voor haar gezin. Hen een veilig nest bieden was haar grootste opdracht in het leven. Eerst haar gezin, en dan pas haar eigen gezondheid en wensen. Zoals een merel tijdens het broedseizoen zichzelf wegcijfert — aan het begin van het voorjaar nog krachtig, maar gaandeweg steeds vermoeider, omdat al haar zorg en energie naar haar nest gaan.
Ja, deze moeder was een ware merelmoeder. Misschien geen opvallende vogel, maar wel één die niet gemist kan worden.
Als zij voor haar keukenraam zat, genoot ze van de kleine wonderen van het leven — de vogels in haar tuin.
En wie weet heeft zij zichzelf ooit vergeleken met een vogel. Zou dat ook een merel zijn geweest?
Op haar rouwkaart prijkte de afbeelding van de merel bij ons onder de veranda.
Vandaag was haar afscheid en hebben we haar los moeten laten. Ze is weggevlogen.
Ja, ook haar nest is nu leeg, net als dat van de merel in mijn tuin.
Maar als we stil worden, horen we haar gezang nog steeds —
en voelen we de warmte van haar beschuttende vleugels.