Vorige week, na amper twee dagen in het ziekenhuis te zijn opgenomen geweest, blies hij na een liefdesrelatie die 63 jaar mocht duren, zijn laatste adem uit. 63 turbulente jaren. Een liefde, die voor die tijd als een verboden liefde gold en hen vaak terugwierp op elkaar, was nu ineens verleden tijd geworden.
De laatste dagen hier op aarde, verbleef hij in afwachting voor het afscheid, bij ons in het afscheidshuis de Laatste Halte. Maar vandaag was dan de dag van het laatste afscheid echt aangebroken en zou hij nog eenmaal langs huis komen om een laatste groet aan hun veilige thuis te brengen.
Langzaam liep ik de laatste tientallen meters in de straat waar hun woning staat, voor de rouwauto uit.
Op weg naar zijn geliefde, die op de uitkijk stond voor hun eigen plekje, zijn thuis.
Even komt hij voorzichtig door de sneeuw en de gladheid het trottoir af om het raam bij de auto aan te raken en hem welkom te heten en daarna stapt ook hij in de auto die de rouwauto zal volgen op zijn laatste reis op aarde.
Nog één moment sta ik stil en maak als laatste groet een diepe buiging naar hun woning om daarna mijn weg nog enkele tientallen meters voort te zetten, al lopend voor de rouwauto (een mooie BMW omdat hij een echte autoliefhebber was geweest) om daarna ook in te stappen zodat we onze reis kunnen voorzetten.
En dan staat daar de kist in de door kaarsen verlichte ruimte. De muziek klinkt en dan nemen we nog 1x afscheid bij de kist. We leggen als laatste groet, witte rozen neer en als wij dat gedaan hebben, legt als laatste zijn geliefde een rode roos op de kist. Als symbool van hun leven samen. Bij de deur draait hij zich nog eenmaal om en met betraande ogen zwaait hij nog één keer en zegt zacht: “Dag liefste” als laatste groet …