Er is meer tussen hemel en aarde.
Er is geen einde aan het laatste einde — slechts een eeuwig nieuw begin.
De laatste tijd lijkt dit thema zich telkens opnieuw aan te dienen, alsof het zachtjes boven komt drijven in momenten van afscheid. Zo ook afgelopen week.
De dochter van de overledene vertelde mij over de gesprekken die zij met haar vader had gevoerd. Samen deelden zij iets bijzonders: een veer. Een klein, haast ongrijpbaar symbool dat alleen voor hen betekenis droeg. In de week voor zijn overlijden hield hij de veer steeds dicht bij zich. Maar toen het moment kwam om hem in de kist te leggen, was de veer verdwenen. Onvindbaar. Alsof zij niet mee mocht op die laatste reis.
Tot, wonderlijk genoeg, de ochtend van het vertrek. Daar was ze ineens weer — de veer. De dochter vond haar terug en verstopte haar in het boeket, als een stil gebaar van verbondenheid.
Ik stelde de moeder voor om samen met haar dochter de veer alsnog in de kist te leggen. En zo gebeurde het. Tijdens de uitvaart deelde de dochter het verhaal van de veer — een klein verhaal, maar groots in betekenis.
Vanmorgen vroeg werd ik gewekt door de telefoon. Er was opnieuw iemand overleden in Bilthoven en men wilde dat ik dit afscheid zou verzorgen. In de haast trok ik mijn pak aan en liep naar buiten, op weg naar mijn auto. Die stond geparkeerd op ons erf. Maar daar, precies voor mijn auto, lag iets. Midden op de grond, alsof het daar bewust was neergelegd.
Een veer.
Exact zo’n veer als die van de man waarvan ik gisteren het afscheid had begeleid.
Er was geen spoor van herkomst, geen enkele aanwijzing hoe zij daar gekomen kon zijn. Alleen die ene veer, op precies de juiste plek. Ik maakte een foto, raapte haar op en nam haar mee in de auto.
En terwijl ik daar zat, vroeg ik mij af:
Is dit toeval? Of een teken, van ergens voorbij de horizon? Was het slechts een veer… of toch iets meer?