Op zondag 7 juni stopte ineens de camera met draaien.
Zijn levensfilm kwam onverwacht tot stilstand. Zonder waarschuwing. Zonder eindaftiteling die vertelde dat het einde nabij was. Het doek viel. En het werd stil.
Jarenlang was hij de man achter de camera in ons dorp. Samen met zijn vrouw vormde hij een gouden duo. Zij voor de camera, hij erachter. Altijd aanwezig als er iets te beleven viel. Altijd bezig om de verhalen van anderen vast te leggen.
Maar toen hij zelf overleed, leek er geen afscheid te komen.
Hij had zijn lichaam ter beschikking gesteld aan de wetenschap. Een bewuste keuze. Een waardevolle keuze ook. Maar daardoor was er geen opbaring. Geen laatste groet. Geen uitvaart. Alsof de man die jarenlang anderen in beeld bracht, zelf zonder aftiteling uit beeld zou verdwijnen.
De volgende dag zat ik bij zijn vrouw en haar dochters aan de eettafel. Al snel voelden we hetzelfde. Nee. Dit kon niet het laatste hoofdstuk zijn. Een dorpsgenoot als hij mocht niet verdwijnen in de mist. Er moest een moment komen waarop het dorp stil kon staan. Kon terugkijken. Kon bedanken.
En dat moment kwam afgelopen maandagavond. Langzaam stroomde de sportzaal vol. Op het podium stond zijn foto. Daaromheen zonnebloemen, kaarsen en zijn camera op statief. Voor één keer niet gericht op iemand anders. Maar op hem.
Het werd een afscheid vol beelden. Foto’s. Fragmenten. Herinneringen.
Maar misschien nog wel het mooist waren de filmpjes van al die mensen die ooit voor zijn camera hadden gestaan. Mensen die nu vertelden wat hij voor hen had betekend. Jarenlang luisterde hij naar hun verhalen. Nu vertelden zij het zijne.
En zo verscheen er toch nog een eindaftiteling. Niet op een scherm. Maar in de harten van de mensen die hij had geraakt. Na afloop liep iedereen nog één keer langs zijn foto. Langs zijn camera.
Ja, de camera staat stil.
Maar de liefde voor hem en de herinneringen die hij achterliet spelen nog iedere dag verder.