Een warme uitvaart… letterlijk én figuurlijk.
Mijn hoofd is nog warm…
En dat is vandaag niet zo vreemd.
Vandaag mocht ik deel twee van een Molukse uitvaart verzorgen. Gisteravond was de troostdienst, vandaag de begrafenis.
En met 35 graden liep ik, zoals de traditie dat vraagt, in vol ornaat voor de rouwstoet uit. Een zwarte driedelige smoking – met slipjas, vest en streepjespantalon – en natuurlijk de hoge zwarte hoed. Bijna een uur lang, voor de stoet uit, onder een brandende zon.
Warm was het zeker.
Maar nog veel warmer was de liefde die je tijdens zo’n uitvaart voelt.
We zijn eerst langs het woonhuis van meneer gegaan om daar nog één keer afscheid te nemen. Daarna begeleidden we hem vanuit de Molukse kerk naar de begraafplaats, waar we met elkaar het graf hebben gesloten. Dat zijn indrukwekkende momenten waarop je merkt hoeveel saamhorigheid er is.
Door de jaren heen heb ik veel Molukse families mogen begeleiden. En wat mij iedere keer weer raakt, is dat een uitvaart daar vaak niet het einde van een ontmoeting is.
Bij een volgende uitvaart kom je elkaar weer tegen. Dan krijg je niet alleen een handdruk. Er is een knuffel, een grapje, een vriendelijke stomp tegen je schouder of in je buik. Je wordt begroet alsof je er gewoon bij hoort. Niet omdat je familie bent, maar omdat je in een moeilijke periode een stukje met hen hebt meegelopen.
Langzaam merk je dat je een klein plekje hebt gekregen in een gemeenschap die je met warmte omarmt.
En iedere keer voelt dat weer als thuiskomen.
Mijn dochter Rifka was deze keer voor het eerst mee. Later vroeg ik haar wat haar het meest was bijgebleven. Haar antwoord ontroerde me.
“Papa, ik vind dit eigenlijk nog mooier dan veel Nederlandse uitvaarten. Zoveel liefde, zoveel saamhorigheid. Iedereen zorgt voor elkaar.”
Dat vond ik bijzonder om te horen. Want precies dát is ook wat ik zelf iedere keer ervaar. En wat een voorrecht dat wij als uitvaartondernemers daar heel even onderdeel van mogen zijn.
Deze uitvaart had bovendien een bijzonder verhaal.
Meneer overleed precies op zijn vijfenzeventigste verjaardag. Precies 75 jaar nadat hij werd geboren. In hetzelfde herdenkingsjaar waarin wordt stilgestaan bij de komst van de eerste Molukkers naar Nederland. Zijn moeder was destijds zwanger toen zij hier aankwam en hij werd de eerste Molukker die in de gemeente Barneveld werd geboren.
Ruim dertig jaar diende hij als koster in de Molukse kerk. Daarom was het extra bijzonder dat we hem vandaag vanuit diezelfde kerk mochten begeleiden naar zijn laatste rustplaats. Daar werd hij begraven, bijna naast zijn ouders en zijn broer, op het vertrouwde stukje begraafplaats waar ook zijn neefje rust.
Na twee intensieve dagen ben ik moe.
Maar vooral dankbaar.
Het was een warme uitvaart.
Letterlijk… én figuurlijk.
Omdat liefde blijft…