Soms komen er mensen op je pad die ongemerkt een bijzonder plekje in je hart krijgen.
Helen was zo iemand.
Ik leerde haar kennen in 2013 of 2014, toen haar vader ernstig ziek was. Later mocht ik zijn uitvaart verzorgen. In 2024 overleed haar moeder en leerden we elkaar nog beter kennen.
En wat hadden we een klik.
We scheelden maar anderhalf jaar in leeftijd. Helen was een prachtige vrouw. Stralend, vrouwelijk, levenslustig en met een heerlijk gevoel voor humor.
We konden lachen samen. Maar ook heel serieus zijn.
Op 23 september kreeg ik een appje van haar.
Slechts één zinnetje.
‘Kun je mij even bellen?’
Ik weet niet waarom, maar op het moment dat ik dat berichtje las, gingen bij mij alle alarmbellen af.
En helaas bleek mijn gevoel te kloppen.
Helen was ernstig ziek. De artsen gaven haar nog maar weinig tijd.
Niet veel later zat ik bij haar thuis. We spraken over haar naderende afscheid. Over haar wensen, over wat ze wel wilde en vooral ook over wat ze niet wilde.
En ondanks alles bleef ze hoopvol. Alsof ze zelf nog niet kon geloven dat haar leven zo plotseling zou eindigen.
Toen ik thuiskwam, ben ik achter mijn computer gaan zitten. Ik wilde iets voor haar maken. Een rouwkaart die echt bij haar paste.
Ik stuurde haar een berichtje.
‘Lieve Helen, als ik jouw kaart zou mogen maken, dan zou ik het zo doen.’
Het bleef even stil.
En toen kwam haar reactie.
‘Ik zit te janken. Hij is mooi.’
En dat werd haar kaart.
Helen wilde geen groot afscheid. Geen lange plechtigheid met allerlei toespraken.
Ze wilde het klein. Intiem. Haar gezin, haar dierbaren, mensen die nog even bij haar konden zijn.
Met iets lekkers bij de koffie en heerlijke countrymuziek op de achtergrond.
Gewoon zoals Helen was.
Toen ze na haar overlijden bij ons in De Laatste Halte werd opgebaard, was ik de eerste avond samen met haar man en haar beste vriendin bij haar.
Op een gegeven moment gingen we de kamer verlaten.
Ik deed de deur dicht. Boven haar brandde de sterrenhemel.
En zonder erbij na te denken zei ik:
‘Lieverd, slaap lekker.’
Haar beste vriendin keek me aan. Met tranen in haar ogen zei ze:
‘Wat is dat lief.’
Maar voor mij voelde het zo vanzelfsprekend.
Zo was Helen voor mij geworden.
Niet zomaar iemand van wie ik de uitvaart mocht verzorgen. Maar een vrouw die ik in de loop van de jaren echt had leren kennen en waarderen.
En vandaag was haar afscheid.
Niet in een zwarte rouwauto, maar in een paarse, maakten we haar laatste rit.
We reden langs haar huis, waar haar gezin, vrienden en buren stonden om haar nog één keer uit te zwaaien.
En toen gebeurde er iets wat ik nooit meer zal vergeten.
Haar man pakte zijn telefoon.
Er klonk muziek.
En daar, voor hun huis, begon hij te dansen.
Voor haar.
Met haar.
Nog één keer.
Zijn sunshine.
Zijn sweetheart.
The love of his life.
Ik stond erbij en keek ernaar.
En ik kan je vertellen dat zo’n moment je raakt.
Ik heb in al die jaren heel wat uitvaarten mogen verzorgen. Grote plechtigheden, volle kerken, indrukwekkende toespraken en prachtige woorden.
Maar vandaag besefte ik opnieuw dat liefde helemaal geen grote woorden nodig heeft.
Soms zegt één dans meer dan duizend woorden.
Een man die danst voor de vrouw van wie hij zoveel houdt.
Met tranen, maar ook met zoveel liefde.
En terwijl ik daar stond, dacht ik aan Helen. Aan haar lach, haar humor, onze gesprekken. Aan dat ene appje. Aan haar reactie op de kaart.
En aan die avond onder de sterrenhemel.
Ik weet één ding zeker.
Ik zal dat liedje nooit meer kunnen horen zonder hem daar te zien dansen.
Voor zijn vrouw.
Zijn grote liefde.
She lived. She loved. She laughed. And she left a little sunshine behind. ☀️
Lieve Helen,
Wat ben ik dankbaar dat onze wegen elkaar hebben gekruist.
En weet je…
In mijn hart blijf jij altijd stralen. ❤️