Voor op haar kaart prijkte een prachtig getekende eekhoorn.
De mensen die haar kenden, wisten van haar liefde voor eekhoorns. Een liefde die ze deelde met haar vader, op wie ze dol was geweest. Haar woning stond vol met eekhoorns. En toen ze die verschrikkelijke diagnose kreeg en in het ziekenhuis terechtkwam, stonden ook daar twee eekhoorns op haar nachtkastje. Vandaag stonden ze opnieuw bij haar. Op haar kist, tussen de prachtige bloemen.
De symboliek van de eekhoorn past eigenlijk wonderlijk goed bij haar leven. Een eekhoorn verzamelt en bewaart zijn schatten in holle bomen en in de grond, zodat er genoeg is om de winter door te komen. Zo was zij ook. Haar kasten waren altijd goed gevuld. Aanbiedingen liet ze niet voorbijgaan. Er moest genoeg in huis zijn voor haar gezin, haar kinderen, haar kleinkinderen en voor de gasten die altijd welkom waren.
Want iedereen was welkom
Gastvrijheid had zij volgens mij tot een kunst verheven.
Twee eekhoorns stonden op haar kist. Daarnaast brandden twee kaarsen. Als symbool van de liefde tussen haar en haar man. Een liefde die na meer dan vijftig jaar misschien wel sterker brandde dan ooit tevoren. Nog steeds keek hij naar haar zoals een jonge jongen kijkt naar het meisje op wie hij verliefd werd. Zijn ogen vertelden het verhaal van een liefde die de tijd niet had kunnen slijten.
Tijdens de dienst zouden we het lintenritueel doen.
Maar nog voor de dienst begon, stond hij naast haar kist. In zijn handen hield hij het lint vast dat ook bij haar was gelegd. Toen de kist werd gesloten, had zij vier linten in haar handen gekregen. Twee roze en twee blauwe linten, als symbool van haar kleinkinderen. Alle linten waren met elkaar verbonden.
En nu hield hij dat lint vast. Alsof ze elkaar, ondanks de gesloten kist, nog één keer konden aanraken. Nog één keer verbonden. Nog één keer samen.
Tijdens de muziek klonken haar favoriete liederen. We keken naar prachtige foto’s en luisterden naar verhalen over deze lieve vrouw.
Een vrouw die ik zelf ook heb mogen leren kennen. Twaalf jaar geleden overleed haar zwager. Toen ontmoette ik haar en haar man voor het eerst echt. In 2022 mocht ik ook de uitvaart van haar broer en later die van haar schoonzus verzorgen. En ik weet niet hoe vaak onze wegen elkaar daarna nog hebben gekruist. Tijdens een condoleance, een uitvaart of zomaar een ontmoeting.
Altijd was daar haar glimlach. Altijd was daar haar belangstelling. Altijd was daar die warmte.
De laatste keer dat ik haar zag, was tijdens een uitvaart. Met die bekende ondeugende blik keek ze me aan en zei: “Ik hoop je niet meer tegen te komen.” We moesten er allebei om lachen. Maar lieve schat… Wat had ik je nog graag vaak willen tegenkomen. Wat had ik gehoopt dat jouw tijd nog niet gekomen was.
Bij het laatste lied, vlak voordat we haar naar haar laatste rustplaats zouden begeleiden, stond ik samen met haar man en haar zonen rondom de kist. En vanuit mijn ooghoek zag ik het. Nog één keer pakte hij het lint vast.
Voorzichtig. Liefdevol. Als symbool van een liefde die niet ophoudt bij een afscheid. Ja, we gingen zijn schat begraven.
Zoals een eekhoorn zijn schatten bewaart in de aarde, zo gingen wij deze lieve vrouw toevertrouwen aan de aarde. Zijn schat. Onze schat.
De winter lijkt misschien aangebroken. Maar in onze harten, en misschien wel het meest in het hart van haar man, leeft zij nog altijd voort. Daarvoor heeft zij teveel achtergelaten.
Teveel liefde. Teveel herinneringen. Teveel van zichzelf. En liefde die zo diep geworteld is, laat zich niet begraven. Die blijft. Zoals de eekhoorn op haar kaart. Zoals het lint tussen twee geliefden.
Zoals zij. 