Het is vandaag weer Boerenmaandag in Nijkerk.
Een dag waar veel Nijkerkers al lange tijd naar uitkijken. Ooit ontstaan vanuit de traditie van de veemarkt, maar bovenal een dag van ontmoeting, gezelligheid en herkenning. Al vroeg stroomt het centrum vol en tegen de middag bruist de stad van leven.
Maar verderop in dezelfde stad vond een heel andere bijeenkomst plaats. Waar aan de ene kant muziek de straten vult, luiden aan de andere kant de kerkklokken over de begraafplaats. Een kleine stoet begeleidt de kist met daarin een geliefde moeder, oma en overgrootmoeder naar haar laatste rustplaats in de Nijkerkse aarde.
Misschien hebben ooit ook haar koeien op de markt gestaan. Maar vandaag luidden de klokken voor haar, op deze Boerenmaandag. Klokken die voor haar altijd verbonden waren met geloof. Klokken die riepen: kom toch. En vandaag mocht zij thuiskomen. Terwijl wij haar lichaam toevertrouwden aan de aarde, begroeven wij haar ook in het vertrouwen dat de dood niet het laatste woord heeft.
Want de klokken vertelden vandaag over overgang: van leven naar dood, van aarde naar eeuwigheid. Zo werden zij ons tot troost — dezelfde klokken die haar zo vaak naar de kerk hadden geroepen.
En toen werd het stil op de begraafplaats. Heel in de verte was nog vaag het rumoer uit het centrum te horen. Maar dichterbij klonk iets anders: het gezang van vogels, hun lentelied. Een zang die vertelt dat na iedere winter weer een lente aanbreekt. Dat de dood niet het laatste woord heeft. Dat kale bomen opnieuw groen worden en weer bloeien.
In dat vertrouwen mochten wij vandaag de begraafplaats verlaten.
Voor deze vrouw was het vandaag geen Boerenmaandag, maar Eeuwigheidsmaandag.