“Bloemen” op de kist…

Vorige week woensdag werd ik gebeld of ik gelijk naar het ziekenhuis kon komen omdat vader mij nog wou spreken. Snel maakte ik mijn werk af en sprong in de auto om zo snel als ik kon hem nog te bezoeken omdat zijn levenseinde niet lang meer zou duren. 
Eenmaal aangekomen op de afdeling trof ik daar, naast zijn vrouw, ook zijn kinderen met aanhang in deze kamer.
In het gesprek dat volgde begreep ik dat dit geen doorsnee man en familie was, maar wel één die er altijd voor elkaar was.

Hij had een duidelijke wens en dat was begraven worden op een natuurbegraafplaats, zodat nooit iemand zich zorgen over zijn graf hoefde te maken. De volgende dag sloot hij al zijn ogen om ze niet meer open te doen. Een intens verdrietige, maar ook mooie week volgde, waarin ik samen met mijn team mocht meelopen op het pad dat rouw heet en voelt…

En vandaag brachten we deze bijzondere man naar zijn laatste rustplaats, midden in een veld met bloemen in het bos. De boomstamkist werd op de ouderwetse loopkoets gezet en voortgeduwd door het gezin. En op de kist waren zijn bloemen en nee, dan bedoel ik niet het rouwstuk, maar zijn kleinkinderen die op de kist zaten. Nog 1 keer dicht bij opa. Zo ongedwongen, zo echt, en ik denk, nee, ik weet zeker dat hij vandaag super trots zou zijn geweest als hij hen had kunnen zien. En wie weet… want ondanks de regen brak de zon door toen de kist op het graf stond en door de boxen klonk:

“God must need another angel around the throne tonight…”

Gerelateerde berichten

Koorden van liefde… Net voor de kerst sprak ik haar. Ze had...

Vanmorgen werd er aan de deur gebeld. Een weduwe kwam mooi kerststuk...

De pet van mijn vader is het enige wat ik ooit van...