Wie zal haar vinden?
“Een degelijke huisvrouw, wie zal haar vinden?”
Het is een vraag die al duizenden jaren oud is. Je leest hem in het Bijbelboek Spreuken. Een beschrijving volgt van een vrouw die zorgzaam is, trouw, betrouwbaar, iemand op wie haar gezin kan bouwen. Een vrouw die niet op de voorgrond staat, maar die onmisbaar is.
En eerlijk gezegd denk je al snel: zulke vrouwen bestaan toch bijna niet meer?
Totdat je er één ontmoet.
Vorige week mocht ik het afscheid verzorgen van een vrouw die dit oude Bijbelse beeld verrassend dichtbij bracht.
Namens haar drie kinderen mocht ik herinneringen delen aan hun lieve, eenvoudige maar o zo zorgzame moeder. Opvallend genoeg vertelden ze alle drie hetzelfde verhaal – ieder met hun eigen woorden, maar met dezelfde warmte.
Moeder was er altijd. Voor hun vader. Voor hen. En later ook voor hun kinderen en kleinkinderen.Als een moederhen die waakt over haar kuikens.
Nooit op de voorgrond. Nooit vragend om aandacht. Ingetogen en op de achtergrond.
Maar juist daar lag haar kracht. Ze was het fundament van het gezin. Een liefdevolle, zorgzame en tevreden vrouw die kon genieten van de kleine dingen van het leven.
En juist bij haar afscheid werd duidelijk wat we zo vaak pas later beseffen:
de kleine dingen blijken de grote dingen te zijn. De gewone gesprekken. De lach aan tafel. De vertrouwde aanwezigheid in het dagelijks leven.
Boven haar rouwkaart stonden deze woorden:
Nooit meer haar stem,
nooit meer haar lach,
nooit meer samen praten
over de gewone dingen van de dag.
Maar in ons hart blijft zij bestaan,
in liefde met ons verder gaan.
Een leven lang had ze liefde gezaaid.
En bij haar afscheid mocht ze daarvan oogsten.
Op haar kaart stond een witte fresia.
Fresia’s, omdat haar man haar die zo vaak gaf – soms fresia’s, soms chrysanten. Maar ook omdat een witte fresia misschien geen opvallende bloem is, en toch prachtig in haar eenvoud.
Net als deze vrouw. Lieve vrouw. Moeder. Oma. Overgrootoma.
De vraag uit Spreuken blijft klinken:
“Een degelijke huisvrouw, wie zal haar vinden?”
Vorige week dacht ik even: misschien heb ik haar gevonden.
En ik ben dankbaar dat ik samen met dit mooie gezin haar afscheid mocht verzorgen.
Een bloem die misschien is uitgebloeid, maar waarvan de geur nog lang zal blijven hangen in de levens die zij achterlaat.